Ήταν κατάλευκες και ολόιδιες - οι δίδυμες.
Λεπτεπίλεπτες, σχεδόν διάφανες, με μακριά άκρα.

Κανείς δεν μπορούσε να τις ξεχωρίσει.

«Ω, εγώ τις ξεχωρίζω!», είπε μια μέρα ο ωραίος κύριος Βλαφ.
«Η Μία έχει γαλάζια κορδέλα στα μαλλιά, η Άλλη ροδακινή.»

Οι δίδυμες έβγαλαν αμέσως τις κορδέλες τους - τη γαλάζια και τη ροδακινή - τις έδωσαν στον κύριο Βλαφ, βγήκαν για λίγο από το δωμάτιο και ξαναμπήκαν.

Μόλις τις είδε, ο ωραίος Βλαφ φίλησε τη μία κορδέλα και χαμογέλασε τρυφερά.

Ήταν κακό αστείο.
Πολύ κακό.

Όμως όλοι γέλασαν.

Και περισσότερο απ’ όλους γέλασε η Μία - και κοκκίνισε.
Κοκκίνισε πολύ.

Η Άλλη όμως χλώμιασε.
Χλώμιασε πολύ.

Και έτσι ξεχώρισαν πάλι
η Μία και η Άλλη.