Πάντα αλλιώς

Όταν ο άνεμος θροϊζει στις παλιές μηλιές, είναι αλλιώς

Όταν βρυχάται στα ταλαιπωρημένα δέντρα των βουνών, είναι αλλιώς
Όταν μουρμουρίζει στους θάμνους, είναι αλλιώς
Όταν ορμάει στα λιβάδια, είναι αλλιώς
Όταν χαϊδεύει παθιασμένα τις τριανταφυλλιές, είναι αλλιώς
Όταν ψιθηρίζει στις σημύδες, είναι αλλιώς
Όταν ένας λαβωμένος λαγός ορλιάζει, είναι αλλιώς
Όταν ένα μισοπαγωμένο κοράκι κράζει, είναι αλλιώς
Όταν ένα αιχμάλωτο καναρίνι προσπαθεί να φτερουγίσει, είναι αλλιώς
Όταν ένα σκυλί που χάθηκε, κλαψουρίζει, είναι αλλιώς
Όταν στην κούνια του ένα μωρό ανασαίνει γλυκά, είναι αλλιώς

Όταν ένας κουρασμένος εργάτης ροχαλίζει, είναι αλλιώς
Πάντα είναι αλλιώς - - - 
~~~~~

Ο κωφός Μπετόβεν άκουγε μέσα του τα κοντσέρτα όλου του κόσμου -
της καταιγίδας, της σιωπής, της διαμαρτυρίας,
του γέλιου και του θρήνου...
και μας τα μετέφερε,
όπως τα βουνά μεταφέρουν την ηχώ.

~~~~~

Τα κουπιά πάφλαζαν στο νερό... και πάφλαζαν...
ύστερα σιώπησαν
μετά πάφλαζαν πάλι.
Και κάποιος είπε,
«Θα ακούω τον παφλασμό τους
ώσπου να σβήσει μέσα στον ύπνο.»
~~~~~

Ένα έπιπλο έτριξε - χειμώνας, τρεις τη νύχτα.
Το παιδί κουκουλώθηκε με αγωνία θανάτου.
Και έτσι έμεινε ως το ξημέρωμα
κάτι σέρνεται... έρχεται να το φάει
«Μαμά…»
~~~~~

Η μικρή κοιμωμένη χτύπησε τον αγκώνα της στο κομοδίνο
«άοουυυ, μπαμπά!»...
κάποιος άγγιξε τον αγκώνα τρυφερά - φύσηξε, «φου!»
«κοιμήσου μικρή μου, το φίλησα και θα περάσει».
Ένας αναστεναγμός - ο δικός της;
Μετά σιωπή.
~~~~~

Άκουσα στο δάσος έναν πυροβολισμό - πέθανε ένα ελάφι.
Άκουσα στον κήπο έναν πυροβολισμό - πέθανε μια κίσσα.

Άραγε ακούς τον πυροβολισμό που σε σκοτώνει;
~~~~~

Ο αγαπημένος μου έπλενε τα δόντια του και έκανε γαργάρες
ένας μικρός καταρράκτης από ένα ροζ στόμα μέσα σε μια λευκή πηγή.

Και ένοιωσα
«Απάτησέ με με μια άμουση γυναίκα—
για να μη νιώσει ποτέ
τη χαρά που νιώθω εγώ
ακούγοντας τη μελωδία της γαργάρας σου.»»
Ana Zumani Elden