Κάποτε είχα στο δωμάτιό μου ανθισμένα κλαδιά ελάτης. Τα «γατάκια» τους, όταν άνοιγαν, ήταν κίτρινα σαν καναρίνι ή κοκκινωπά σαν βατόμουρο κι αν τα κουνούσες λίγο, απελευθέρωναν μια κίτρινη σκόνη που πετούσε στον αέρα.
- Η κίτρινη σκόνη από τα έλατα μάς έλειπε τώρα; Δεν μας φτάνει η γκρίζα σκόνη από τον δρόμο; Γιατί το ’χεις αμαρτία να κλείνεις τα παράθυρα;
είπε η Χρυσάνθη, που ετοιμαζόταν πάλι να ξεσκονίσει.
- Χρυσάνθη, σε αυτή τη σκόνη το οφείλουμε. Έτσι πολλαπλασιάζονται τα δάση.
- Καλά… κάθε νύχτα παρακαλούσα να έχω κι ένα δάσος να το καθαρίζω.
- Σε μένα δεν θα βγει τίποτα!
- Σε σένα, κι απ’ το τίποτα κάτι βγαίνει.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Άκουσα πολλά λόγια αγάπης και είμαι ευγνώμων για το καθένα. Είμαι ευλογημένη.
Όμως αξέχαστα θα μου μείνουν τα λόγια της Χρυσάνθης.
Ελαφρύ το χώμα, υπέροχη γυναίκα
0 Σχόλια