Η ζήλια δεν είναι πάθος.  Είναι φόβος, ο βαθύτερος  O αιώνιος φόβος της ζωής O βασανιστικός φόβος της απώλειας Ο οργανικός, αναπόφευκτος τρόμος Nα χάσεις κάτι, χωρίς το οποίο δεν μπορείς να ζ…

Τι μπορώ να κάνω για σένα;! Μπορώ να κρατώ το παλτό σου στη βόλτα Να σε ρωτώ αν κοιμήθηκες καλά Κι αν κάποιος μαζί σου διαφωνεί, να φωνάζω δυνατά «Έχεις δίκιο - - - μόνο εσύ!» Μπορώ να αρρωσταίν…

Τρεις βαθμοί πάνω απ’ το μηδέν. Το χιόνι, βροχή. Ο άνεμος σφυρίζει στους βράχους. Ο ουρανός, σε αποχρώσεις που δεν περιγράφονται. Το χώμα, υγρό και βαρύ, αστράφτει! Το χιόνι υποχωρεί σιγά σιγά. …

Ψυχή, πόσο πιο όμορφη γίνεσαι, πόσο πιο βαθιά, πιο καθαρή, μετά από τις θύελλες... Όπως και η φύση, που ακόμα κι όταν τα σύννεφα έχουν χαθεί την τυλίγει η βαριά ανάσα της καταιγίδας.

Ο καημένος ο Θωμάς πάντα περίμενε και φοβότανε και ήλπιζε. Στου βουνού τις λιοκαμμένες πλαγιές, περίμενε τις οχιές. Τα πανέμορφα πλάσματα του διαβόλου. Μα εκείνες δεν έρχονταν. Δεν ήρθανε ποτές…

Όπως όταν μια κουρασμένη ψυχή πρέπει να τραγουδήσει με πάθος τον πόνο της πάνω σε παλιές, σπασμένες χορδές — έτσι είναι όταν έρχεσαι, Λόττε. Η ρουτίνα εξατμίζεται σαν κακό ξόρκι που μας κρατούσε…

Τώρα τα ξέρω όλα για την Άνοιξη Πρώτα έρχονται τα άνθη της φουντουκιάς. Μετά, ανθίζουν οι πρίμουλες. Ακολουθούν οι γεντιανές. Μετά, μια πράσινη λάμψη τυλίγει τις σημύδες. Οι θεραπευτικές πικραλί…

(Στο Ζοο) Περιτριγυρισμένη από όλα εκείνα τα άτυχα πουλιά που, κλεισμένα στα κλουβιά τους, λαχταρούν την ελευθερία των ουρανών, η πάπια είναι η τυχερή της παρέας. Ο χρυσαετός πενθεί. Ο κόνδορας …

Σε είδα μυρμήγκια με αγάπη να ταΐζεις -το πρόσωπο του όμορφου πατέρα σου γλυκά να το αγγίζεις. Σε είδα ιερά σημεία σε βιβλία να μαρκάρεις -μπροστά σ΄ ανθρώπους αγενείς σε είδα να χλωμιάζεις. Σε …

Στην επικεφαλίδα είναι αυτό που θέλαμε Στο περιεχόμενο αυτό που δεν μπορέσαμε Το παρόν θα το περιγελάσει Αλλά το μέλλον θα μείνει σοβαρό Ένας οδηγός δεν είναι ο στόχος Είναι μόνο οδηγός

(Το ποίημα είναι κάτι που θα έπρεπε να προκαλεί παρόμοια αίσθηση στον αναγνώστη με αυτή που είχε ο ποιητής όταν το έγραφε) Ποίημα: «Η αρχή της άνοιξης» Θερμοκρασία στην κορυφή, ένας βαθμός κελ…

Όσοι δεν πετάνε στο φως σου είναι πιο έξυπνοι από μένα – προστατεύονται Όμως εγώ, η νυχτοπεταλούδα, προτιμώ να καώ στο φως – παρά να στειρώνομαι με αυτό και με το άλλο Όσοι δεν έρχονται στο φως…

Γνώρισα το κάθε σου γουγρουρητό, τον κάθε σου βρυχηθμό, το κάθε σου πλατσούρισμα, όλες σου τις μελωδίες. Μα πιο πολύ αγάπησα την σκουροπράσινη σιωπή σου στους πέτρινους κόλπους.

Η επιθυμία είναι το μέτρο όλων των ανθρώπινων σχέσεων ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα. «Σε ποθώ.» «Μου λείπεις.» Αυτό είναι όλο. Ο καθένας μπορεί λοιπόν να δοκιμάσει την αυθεντικότητα της…

Η γιαγιά μου δεν γερνάει, γιατί έχει κάτι που την κάνει να ξεχνάει. Έχει φτιάξει ένα δασάκι πίσω απ' το μικρό της σπίτι κι ασταμάτητα φροντίζει το μικρό της το «κορίτσι». «Ανθούλα» το φωνάζε…

Γνωρίζω τις χιλιάδες παραλλαγές του προσώπου σου. Στο πρόσωπό σου είδα την αδυναμία. Είδα τη δύναμη συναρπαστικών ωρών. Είδα τη νεκρική μάσκα της απογοήτευσης. Είδα την οργή, κόκκινη σαν την κόλ…

Ώρες ολόκληρες έριχνε τα δίχτυα του και κοίταζε τον φαρδύ ποταμό, που έτρεμε και μουρμούριζε δίπλα στα δέντρα. Και την σκεφτόταν.  Γιατί πάντα την σκεφτόταν.  Ακόμη και όταν δεν κοίταζε ώρες ολό…

Τα σφενδαμόφυλλα είναι χρυσοκίτρινα και πάλι. Στο σκοτεινό δάσος μπορείς τα χρυσά δέντρα να μετράς. Άρα είναι φθινόπωρο. Μόλις πριν είκοσι χρόνια ήταν εκεί και χοροπηδούσε, εννιά του Οκτώβρη. …

Σαν από τον διάβολο κυνηγημένοι τρέχουν οι άνθρωποι  πέφτουν πάνω σε στόχους που εγκυμονούν απογοητεύσεις... Όμως  κάθε μέρα φέρνει ένα βράδυ και στη λίμνη θροΐζουνε οι καλαμιές λογιών λογιών θά…

Άπειρους καιρούς μετρούσα τα ορόσημα στην άκρη του κόσμου. Δισεκατομμύρια κύκλους βουτούσα στο θαύμα μιας δροσοσταλιάς. ........ Γαλήνια στο πράσινο ξαπλώνω και γίνομαι χώμα. Βατομουριές με τ…